"Całe moje życie było jednym długim marzeniem podzielonym na rozdziały przez me codzienne przechadzki" - mówi Rousseau. "Przechadzki samotnego marzyciela" (1776-78) są ostatnim dziełem filozofa, uzupełnieniem jego słynnych "Wyznań", z tą jednak różnicą, że
Nowa Heloiza jest powieścią epistolograficzną należącą do kanonu literatury francuskiej i światowej. Autor nadał jej pierwotnie tytuł Julia, Nowa Heloiza, listy dwojga kochanków, mieszkańców małego miasteczka u stóp Alp, a czytelnicy przypisali jej miano "Biblii kochanków". Utwór opisuje
Marzenia samotnego wędrowca. Przekład Ewa Rzadkowska [s. 1–146] – Thiébaut Arsene: Pielgrzymka do grobu Jana Jakuba Russo w Ermenonwilu [Przekład anonimowy: s. 147–210] – Aneks: Rozmowa Russo z samym sobą przez Andrzeja Klimaszewskiego [s. 211–216]
Imam się przedsięwzięcia, które dotychczas nie miało przykładu i nie będzie miało naśladowcy. Chcę pokazać moim bliźnim człowieka w całej prawdzie jego natury; a tym człowiekiem będę ja. Ja sam. Czuję moje: serce i znam ludzi. Nie jestem podobny do żadnego z tych, których widziałem; śmiem wierzyć,
Ze Wstępu tłumacza: Dzieło to różni się od innych prac Rousseau zarówno swoją bardziej naukową formą, bardziej dokładną, jak też swoją bardziej systematyczną treścią. Rousseau jest tu mniej literatem i publicystą, bardziej filozofem społecznym. Wprawdzie znajdujemy tu pewne zwroty retoryczne,
